Dit is de complete tekst die Elle van Rijn schreef als begin van de estafette:
‘Als de liefde de draagkracht had van een olifant dan waren wij niet door onze hoeven gegaan. Als de liefde het zonlicht kon evenaren dan was het in ons huis nooit donker geworden. Natuurlijk dachten wij beiden, ieder in ons eigen hoofd, apart van elkaar en toch samen, dat ons geluk veel sterker was dan de elementen die ons dagelijks doen beseffen dat wij slechts tijdelijke wezens zijn. Sterker dan het hier en nu. Sterker dan morgen en licht. Hoezeer wij ons hadden vergist bleek op die vrijdagochtend om tien over negen, toen de verkeersdrukte begon af te nemen en de slaap allang uit onze ogen was gewreven. We hadden elkaar een fijne dag gekust en de deur achter ons dichtgetrokken. Daarna had ik jou zien vertrekken in je donkerblauwe glimmende auto en begon ik mijn gehaaste wandeling richting het station. Eerst dacht ik dat de man de weg wilde vragen, maar het bleek dat hij op ons adres moest zijn. In zijn hand droeg hij een dikke witte envelop waarop onze namen stonden geschreven. Vriendelijk verzocht hij mij om binnen te mogen komen.’
Wil je meeschrijven aan deze thriller? Scroll dan naar beneden en lees de reacties die al zijn geplaatst. Je eigen reactie zal daaronder komen, zodat het een lopend verhaal wordt.
Geen gerelateerd berichten.
5 reacties
De man nam ongevraagd plaats op de bank en keek me verwachtingsvol aan… Ik keek op mijn beurt hem vragend aan. “Wat kan ik voor u doen”, vroeg ik aan de mysterieuze man.
“Het is niet zozeer wat u voor mij kunt doen, dan wel wat ik voor u kan betekenen”, antwoordde de man. Langzaam begon hij de envelop rond te draaien in zijn handen. Iedere rotatie had een hapering in zich waardoor het ritme een hypnotiserende werking op me begon te hebben. Met moeite rukte ik mij los en keek hem vragend aan. Hij schraapte zijn keel en begon zijn verhaal.
In een ver verleden hebben wij ooit al met elkaar te maken gehad, zonder dat wij ons beider daarvan bewust zijn, blijkt uit deze envelop. Beangstigend, liefdevol maar vooral ook incompleet. Ga met me mee, ga nu met me mee.
Ik aarzelde. De man kwam me op geen enkele manier bekend voor en hoewel hij allerminst een bedreigende indruk op me maakte, bekroop me toch een sterk gevoel van onbehagen. Hoezo haalde deze man het in zijn hoofd ongevraagd mijn leven binnen te stappen? En waaraan ontleende hij de vanzelfsprekendheid dat ik hem zou helpen? Was ik hem iets schuldig?
En waarom stonden onze beide namen op de envelop? Mijn handen werden klam toen ik de envelop van hem aannam. Ik keek hem aan. Hij knikte. Met een pen ritste ik de envelop voorzichtig open. Ik herkende het handschrift.