Wies Verbeek moest het even kwijt. Ze heeft er genoeg van dat haar man (ooit leek hij op George Clooney) geen enkele moeite doet om af te vallen.
‘Ach, wat maakt het uit, die paar kilo’s’, roep ik regelmatig tegen bekenden. ‘Je
kunt beter lekker genieten van een borrel met vrienden dan dat je thuis met een wortel op de hometrainer zit. Ja toch, niet dan?’ Dat dik zijn niet erg is, geldt voor iedereen behalve voor mezelf en mijn eigen vriend natuurlijk. Want ik vind het echt niks, een dikke man. En toch heb ik er een. Ooit was dat anders…
Ik begon bijna een verstokte vrijgezel te worden toen ik P. op een tijdschriftenfeestje tegen het lijf liep. Ik vond hem meteen leuk. Hij zag er goed uit, was niet echt slank maar ook niet dik en zei precies de goede dingen. Hij bleek ook nog slim te zijn een leuke baan te hebben en vol met goede grappen te zitten. Zo kreeg ik op mijn 37e eindelijk een echte relatie die elke dag alleen maar leuker en leuker werd. Sterker nog, nu na negen jaar denk ik nog regelmatig dat wij met onze latverhouding de leukste relatie ever hebben. Alleen, die man van toen is dus enorm uitgedijd en dat niet alleen, hij heeft zo’n dikke buik dat hij niet eens meer normaal zijn veters kan strikken.
Om even een beeld te geven van hoe erg het is: hij is ruim vijftien kilo te zwaar, is slank vergeleken bij Frank Evenblij, maar komt in de buurt van Paul de Leeuw. En dat vind ik echt niet leuk. Ten eerste omdat ik het niet aantrekkelijk vind – geef mij maar een strak, gespierd lichaam -, ten tweede omdat ik graag aan mensen laat zien wat voor een mooie man ik heb. Nu schaam ik me soms voor P. Als ik in gezelschap van anderen ben, heb ik vaak de neiging om te zeggen: ‘Eigenlijk lijkt hij op George Clooney, alleen zie je dat nu niet zo goed.’ En ten derde vind ik het niet stoer dat P. niet even de discipline op kan brengen om af te vallen. Een man met een beetje karakter moet dat toch kunnen? Kijk, als hij nou heel erg goed zijn best zou doen, maar het na een enorme innerlijke strijd telkens verliest van een chocoladetruffel of toastje krabsalade, zou ik nog medelijden en begrip hebben. Maar hij doet gewoon geen enkele moeite.
Dan vindt hij het misschien niet erg dat-ie dik is, zou je denken. Nou, het frappante is dat hij zelf ook graag dunner zou willen zijn. Zo ijdel is hij wel. Elke week belooft hij dat hij er nu echt wat aan gaat doen. ‘Ik heb er helemaal genoeg van’, roept hij dan. En dan gaat-ie ‘aan de lijn’ doen. Aan het eind van de dag word ik gebeld: ‘Ik heb het echt goed gedaan vandaag’, zegt hij vol overtuiging. ‘Ik heb vanochtend niet ontbeten, vanmiddag maar één broodje filet gehad en zo meteen ga ik met Hendrik even naar de kroeg en eet ik daar een salade.’ Die salade worden per ongeluk wat vlammetjes en bitterballen en vervolgens komt hij lichtelijk aangeschoten thuis omdat hij verder niks gegeten heeft.
Dit is dus een lijndag van mijn vriend, gek word ik ervan. De volgende dag heeft hij het überhaupt niet meer over lijnen en gaat hij gewoon door met ongezond eten. Als we hadden samengewoond had ik er wel voor gezorgd dat hij elke avond een gezonde maaltijd zou krijgen.
Misschien val ik er ook wel zo over omdat ik zelf zo verstandig eet en drie keer per week sport. Ik heb alles gedaan om hem ervan te overtuigen dat zijn manier van lijnen niet helpt. Dat het gaat om gezond en regelmatig eten, dat crashdiëten niet werken. En dat we heus nog wel lekker met vrienden uit eten kunnen gaan en, en, en. Maar niks helpt. Ook serieuze gesprekken werken niet. Hij is het namelijk volkomen met mij eens dat hij moet afvallen, dat wel, maar daar blijft het dan bij.
Ik ben boos geworden, verdrietig, weken niks over zijn lijn gezegd of juist wel. Het maakt geen indruk. Ik vraag nu telkens voor mijn verjaardag en met sinterklaas een slanke man, maar verder dan een surprise komt het niet. Ja, lid worden van een dure sportschool en een hip hardloop-T-shirt kopen, daar wordt-ie kilo’s lichter van. In zijn hoofd dan. Nu weet ik echt wel dat je nooit moet proberen je partner te veranderen maar dat wíl ik wel! Ik zou er zelf eens als een moeke uit moeten zien, dat zou hij ook niet leuk vinden enne… ik heb hem tenslotte ook niet zo gekocht.
Goed, dan komt dus de vraag: wat nu? P. is veel te leuk, lief, grappig en belangrijk om vanwege dat dik-zijn bij hem weg te gaan. Dat gaat me echt te ver. Maar ik vind het wel een probleem en weet niet goed hoe ik het op moet op lossen. Ik vraag me af hoe andere vrouwen met dikke mannen dat doen. Van de esta-lezeressen vindt 33 procent haar man te dik. Landelijk gezien ligt dat percentage nog veel hoger: 51 procent van de Nederlandse vrouwen vindt haar partner te dik!* Balen die daar nou van, of lachen ze erom onder het motto: hoe meer Henk, hoe meer om van te houden?
Voor de duidelijkheid: De meneer op de foto is niet de vriend van Wies
Geen gerelateerd berichten.
5 reacties
Wies Verbeek moest zich schamen over het onvriendelijke stuk over haar leuke, vrolijke, iets te dikke man (ook nog met foto!) Het zou haar sieren als ze zich wat minder op zijn uiterlijk richtte en blij zou zijn dat hij van eten en gezelligheid houdt en zo’n vrolijk karakter heeft i.p.v. drie keer per week in de sportschool rondhangt. Niet iedereen kan dat opbrengen. Overigens geldt voor de meeste mensen dat ze anders worden in de loop van de tijd dan hoe ze aanvankelijk werden gekocht.
Hoi Wies
Toen ik je artikel las in de esta herkende ik ontzettend veel in je verhaal. Ik heb mijn man al wel meer dan 30 (!) jaar geleden leren kennen, dat is wel iets langer geleden, dat dan weer wel.
En het was toen echt een schlemieltje.
Ik viel op hem omdat het zo’n andere jongen was dan dat ik uit mijn omgeving kende. Hij sportte veel, een flierefluiter van 23 jaar…maar in de loop der jaren zijn er aardig wat kilootjes bijgekomen. Hij is wel heel groot, maar toch, die buik,die buik….ik vind het maar niks.
En ik moet je zeggen dat ik het eigenlijk beschamend van mezelf vind dat ik je mail, want het voelt niet zo eerlijk; een beetje over hem gaan zitten klagen tegen een ‘vreemde’.
Net wat jij zegt; ik had het niet beter kunnen treffen, natuurlijk is hij niet perfect, maar zeg nou zelf, dat ben ik ook niet! Daarvoor ga ik hem echt niet aan de kant zetten.
Maar Wies, ik begrijp het gewoon ook niet. Dat je zo onzorgvuldig met je lijf omgaat, gewoon maar laden, graag vettigheid (vegatarisch eten? belachelijk! meneer eet graag veel vlees) en dan ook nog een stevige borrel (alleen in het weekend, maar dan ook best wel flink) en een shaggie erbij.
Terwijl we inmiddels twee zonen hebben, hij heeft een verantwoordelijkheid voor een gezin! En zijn beide ouders zijn hartpatient.
Maar het gaat toch goed? Waar maak ik me druk om?
Goed gereedschap hoort toch onder een afdakje, hahahaha!??
Nou, ik vrees de dag dat ik een telefoontje krijg dat hij in het ziekenhuis is opgenomen met een of andere acute kwaal.
Dus is het mijn probleem? Ja, ik geloof het wel. Meneer heeft er echt geen last van, tenminste hij praat er nooit over. HIj kijkt wel uit, want ik hap meteen toe, klaar om mijn mening te geven.
En zelf sporten? Niks wil hij….sportschool is stom, fitnessen ook, en wat is er verder nou te doen voor hem?
Hij is trainer geweest van kinderen bij een sportclub. Staatie daar in zo’n strak trainingspak….wat een voorbeeld……ik kreeg plaatsvervangende schaamte. Maar hij is heel innemend, wie maakt zich druk om die ‘paar kilootjes teveel’?
Ja, ik dus. Ik vind hem echt te dik, al een aantal jaren. En de kinderen zeggen ook wel eens iets in die richting maar hij negeert het gewoon.
En ik snap het niet. Zorg toch goed voor je lijf! Ook al ben je 50 geweest, blijf er op letten!
En ik help hem nog ook, ga naar de XXXL-afdeling van C&A om nog een béétje leuke overhemden voor hem te vinden!
Kortom: ik weet het niet, Wies. Hoe kan ik er nou voor zorgen dat hij gezonder gaat leven, ja, ik ben zijn moeder niet! Maar wel zijn vrouw en ik hoop dat ik nog lang en gezond met hem kan leven.
Misschien maak ik me wel voor niks zorgen, dat vindt hij sowieso. Maar dit kan zo toch niet doorgaan, hij groeit nog eens dicht!
Dus ik heb de kans nu eens even waargenomen om over dit taboe mijn mening te geven. Recht uit het hart en jij kunt er ws. niet veel mee, want ik kan je geen oplossing geven. Helaas. Ik wou dat ik het wist!
Ik ben benieuwd, gaat er nog eens een artikel over in de esta verschijnen? Dat zou ik leuk vinden! Je krijgt vast veel meer reacties!
Sterkte met je lieve, leuke, grappige man. Dat jullie samen heel gelukkig mogen zijn én blijven, door dik en dun!
Na het lezen van het artikel van Wies Verbeek is het me duidelijk wat haar probleem is: haar vriend moet haar status verbeteren. Als hij er goed uitziet, scoort zij beter bij haar omgeving, en nu hij in haar oen te dik is, zal ze minder goed scoren.
Het is dit foutieve denkbeel dat ervoor zorgt dat ze zich zo stoort aan het gewicht van haar vriend.
Ik zou me overigens behoorlijk beledigd voelen als ik hem was en dit zou lezen.
Omgekeerd denk ik dat Wies het ook niet zou kunnen waarderen als hij dergelijke kritiek op haar uiterlijk zou hebben, en bijvoorbeeld zou zeggen “lachrimpeltjes? ik wil gewoon mijn jonge vriendin terug!”
Beste Wies,
Ik begrijp werkelijk het probleem niet.
De druk die veel mensen elkaar opleggen om tot tenminste je 60ste, maar liever nog veel langer, strak in het vel zitten stoort me verschrikkelijk. Heb je niets beters te doen? Geniet van die leuke vent en neem een voorbeeld aan hem.
Groet, Sanne
Hoi Wies,
Leuk openhartig stukje. Ik snap dat het wat bedreigend is voor sommige mensen en daar komen wellicht een aantal van de reacties ook vandaan. Natuurlijk zou het in een utopische wereld alleen om karakter moeten gaan, en als puntje bij paaltje komt gaat het dat ook, zoals jij zelf ook zegt. Maar we hebben onze ogen niet in onze broekzak. Vrouwen net zo min als mannen.