Je bent niet de enige. Esta’s Larissa Pans betaalt trouw haar lidmaatschap, maar zet er nauwelijks een voet over de drempel.
‘Ooit was ik een sportief turnmeisje, maar de 35-jarige werkende vrouw en moeder die ik anno 2011 ben geworden, is helaas een bankzitter. Een sportschoolafhaker. Zo iemand die de sportschool genereus sponsort door elke maand € 60 te betalen voor niet genoten diensten.
Waarom bestaan er eigenlijk geen 10-rittenkaarten die je leven lang geldig blijven? En als je toch binnen één jaar je strippenkaart enthousiast opmaakt, krijg je een beloning van je sportschool, omdat je zo’n actief lid bent. Een gratis massage in de sauna of korting op je nieuwe strippenkaart.
Ík ben nog wel even lid van mijn sportschool, dankzij mijn in een vlaag van verstandsverbijstering aangeschafte tweejaren-abonnement, waarvan nu nog maar driekwart jaar verstreken is. Als ik nou onlangs een verschrikkelijk nare langdurige blessure had opgelopen (veroorzaakt door veel te fanatiek body pumpen of zo), dan was er wellicht clementie geweest. Maar ik heb zo’n vermoeden dat mijn reden niet door de opzeggingscommissie komt. Geestelijke obstructie. Oftewel: gewoon geen zin.
Wanneer zou ik wél gaan? Ik denk als een sportschool mij meer het ‘speeltuingevoel’ geeft, de combinatie van lol en bewegen. De sensatie van vroeger, van wind door je haren terwijl je hard schommelde of het onoverwinnelijke gevoel dat springen op een trampoline me gaf. Ongecompliceerd, kinderlijk plezier in bewegen en jezelf uitputten. Een sportschool met een kabelbaan aan het plafond, een lange, kronkelige glijbaan die eindigt in een ballenbak, enorme schommels waar je met je tenen het plafond kan raken, trampolines bij de ingang als warming-up. En oké, één hoekje waar je eventueel serieus kunt bikkelen op apparaten of in fitnesslessen. Voor zo’n Pippi Langkous-sportschool wil ik best tekenen voor een achtjaren-abonnement.
Een ander – ik geef toe: simpeler – oplossing is het hebben van een vrolijke, maar onverbiddelijke sportschoolvriendin. Eentje die mij elke keer meetroont naar de Step aerobics-les, maar met de belofte daarna te gaan borrelen in het sportschoolcafé. We starten met een wortelappelsmoothie met vitamine C-shot, daarna volgen natuurlijk wel de biertjes & loempiaatjes.
Maar als ik echt eerlijk ben, vind ik het wel slappe hap van mezelf, ondanks al mijn goedpraatargumenten. Beste Munir, mijn enthousiaste Step aerobics-trainer, ik denk niet dat je me nog kent (laat staan: me mist!), maar binnenkort meld ik me weer, met mijn nog-bijna-nieuwe sportschoenen. Echt waar.’
Gerelateerde artikelen:
