Ik kijk uit het raam en plotseling valt me op dat de gordijnen bij de overburen nog steeds dicht zijn. Dan realiseer ik me dat ik het stel van middelbare leeftijd al een paar dagen niet heb gezien. Ze hebben niets gezegd over een vakantie. En de auto staat zoals altijd op dezelfde plek. Mijn fantasie slaat op hol. Zou hij haar hebben vermoord en daarna de hand aan zichzelf hebben geslagen? Misschien moet ik de politie bellen?
Gevangenis
Ik waag het niet om aan mijn partner te vragen of hij een van de twee onlangs nog heeft gezien. Ik wil de blik in zijn ogen niet zien, die blik die zegt: heb je háár weer. Nog maar een paar weken terug was hij het slachtoffer van mijn hersenspinsels. Ik was in de keuken een ui aan het snijden en vroeg hem wat er zou gebeuren als ik hem neer zou steken. Na een korte aarzeling antwoordde hij: ‘Dan ga je de gevangenis in.’
Het mag duidelijk zijn: mijn morbide fantasie is wat mij een echte thrillerschrijfster maakt, Ingrid. Die morbide fantasie wordt gevoed met alles wat ik om me heen zie en hoor. Ik zie overal list en bedrog. Vrienden, familie en zelfs vreemden zijn niet veilig. Een man in de rij bij de supermarkt loopt de kans om mijn nieuwe hoofdpersonage te worden, of mijn nieuwste slachtoffer. Eigenschappen worden uitvergroot, elk gesprek wordt afgeluisterd, elke opmerking wordt opgeslagen en kan later, aangepast en vervormd, in mijn boek terechtkomen waarbij ik alleen maar kan hopen dat niemand zich erin herkent.
Schijterd
In het verleden heb ik talloze keren op een idee voor een roman gebroed, maar iedere keer kwam vroeg of laat toch die ene vraag opborrelen: wat als er iemand wordt vermoord? Ik heb me erbij neergelegd: ik ben een thrillerschrijver. En dat terwijl ik in het dagelijks leven een enorme schijterd ben. Vannacht bijvoorbeeld kwam ik tot de ontdekking dat het wc-papier in de badkamer op was en ik naar beneden moest om een nieuwe rol te halen. Maar het licht in de hal is al maanden kapot, dus ik durfde niet. Dat heb ik te danken aan ‘The Sixth Sense’, en die film is van 1999, mind you.
We schrijven in onze boeken over de gruwelijkste dingen, maar ben jij eigenlijk een bangerd, Ingrid?
P.S. O ja, de buren? Enigszins beschaamd zag ik ze een uur of wat later rondscharrelen. Oeps!
Anita Terpstra
Motto: “Altijd als je denkt: dit is het einde, sta je op de grens van wat begint”
- werkt aan haar derde boek
- heeft een bloemetjesdecoratiefetisjisme
- houdt van ABBA, Dolly Parton en chocola
Geef een reactie